Domowa biblioteczka, która nie przytłacza mieszkania
Największym wyzwaniem było zaakceptowanie pustych przestrzeni. Na ścianie w przedpokoju wisi tylko jedno lustro w ramie z czarnego metalu. Nie boję się, że ktoś uzna to za niedokończone. Styl japandi we wnętrzach opiera się na idei „ma", czyli celowej pustki. Dzięki temu mieszkanie oddycha, a ja nie spędzam czasu na odkurzaniu bibelotów. Zostało mi więcej czasu na czytanie książek i picie herbaty.
Kolejna metamorfoza wnętrza objęła ściany. Zdecydowałam się na tapetę w geometryczne wzory tylko na jednej ścianie za łóżkiem. Resztę pomalowałam na jasny, piaskowy beż. Dzięki temu pokój wydaje się większy, a wzór dodaje charakteru. Powiesiłam też kilka półek na książki i ramki ze zdjęciami. Unikam pustych ścian, bo w małym metrażu każda powierzchnia może być funkcjonalna. Na półkach trzymam też doniczki z sukulentami, które nie wymagają dużo uwagi.
Nie ukrywam, że przechowywanie książek w mieszkaniu to ciągła walka z przestrzenią. Kiedyś trzymałam je na parapecie, ale słońce wyblakło okładki i papier pożółkł. Teraz każdy wolumin ma swoje miejsce w szufladach lub na zamkniętych półkach, które montuję nad drzwiami. Dzięki temu domowa biblioteczka nie jest eksponowana na światło, a ja mam więcej miejsca na podłodze. W korytarzu postawiłam wąski regał na kółkach, który przesuwam w zależności od potrzeb, co pozwala mi zmieniać układ mieszkania bez wielkich remontów.
Kolejna metamorfoza wnętrza dotyczyła strefy wypoczynkowej. Zamiast starej kanapy postawiłam na kanapa z funkcja spania. Wybrałam model z tapicerka welurowa w odcieniu butelkowej zieleni. Welur jest miękki w dotyku i łatwy w czyszczeniu, a kolor dodał wnętrzu głębi. Mechanizm DL okazał się strzałem w dziesiątkę. Rozkłada się jednym ruchem, a materac rozkładany jest wygodny nawet dla wysokiego gościa. Testowałam go z bratem, który ma 185 cm wzrostu i spał wyśmienicie.
W małych wnętrzach największym wrogiem są cienie rzucane przez jeden kinkiet lub stojącą lampę. One wizualnie dzielą przestrzeń na strefy i sprawiają, że pokój wydaje się jeszcze mniejszy. Postawiłam na trzy źródła światła o różnej wysokości: wąski reflektor sufitowy nad stołem, lampę stojącą z abażurem z tkaniny i małą lampkę na parapecie. Dzięki temu światło rozchodzi się warstwowo, a nie tylko z góry na dół. Wieczorem włączam tylko kinkiet z kloszem z mlecznego szkła i lampkę przy kanapie z funkcją spania. Pomieszczenie od razu staje się przytulne, a nie płaskie jak kartka papieru.
Łazienka o powierzchni 3,5 metra to test dla każdego stylu. Zrezygnowałam z kabiny prysznicowej na rzecz brodzika z lastryko i szklanej ścianki. Umywalka na blacie z drewna tekowego daje wrażenie przestrzeni. Półki z liny konopnej wiszą nad sedesem, na nich ręczniki z tureckiej bawełny. Każdy detal ma znaczenie – nawet szczotka do WC jest z drewna i włosia. Japandi to nie tylko wygląd, ale też dźwięk i zapach.
Oświetlenie to był kolejny etap. W małym mieszkaniu światło robi cuda. Zrezygnowałam z górnej lampy z abażurem i postawiłam na punktowe źródła. Nad łóżkiem zamontowałam kinkiet z regulowanym ramieniem, idealny do czytania. Na parapecie stanęła lampa stołowa z ciepłą żarówką, która tworzy przytulny nastrój wieczorem. W dzień korzystam z naturalnego światła, które wpuszczam przez cienkie firanki. To proste, a całkowicie zmieniło atmosferę w pokoju.
Ostatnim elementem układanki stała się lampa podłogowa z długim ramieniem ustawiona w kącie pokoju. W małym mieszkaniu każdy kąt, który nie jest doświetlony, staje się martwą strefą. Postawiłam ją tak, by światło padało na ścianę, a nie na podłogę. Odbite od tynku promienie rozjaśniają całe pomieszczenie bez efektu punktowego skupienia. Do tego abażur z tkaniny w kolorze ecru daje miękkie, rozproszone światło. Gdy goście pytają, jak udało mi się optycznie powiększyć te 32 metry, odpowiadam: to zasługa trzech warstw światła i jednej dobrej żarówki.
Zaczęło się od jednego spojrzenia na salon. Siedziałam na starej kanapie z wysłużoną tapicerką, a wokół mnie piętrzyły się stosy ubrań, książek i pościeli. Wiedziałam, że czas na metamorfozę wnętrza. Miałam do dyspozycji jedyne 35 metrów kwadratowych, ale postanowiłam, że każde centymetr musi pracować na swoją funkcję. Zaczęłam od planu. Zmierzyłam pokój, narysowałam szkic i wypisałam, co jest niezbędne. Goście na noc to częsty problem, a ja nie miałam osobnej sypialni. Wiedziałam, że potrzebuję czegoś, co łączy dzień z nocą bez chaosu.
Kiedyś myślałam, że domowa biblioteczka to luksus zarezerwowany dla posiadaczy willi z osobnym gabinetem. Szybko się przekonałam, że w bloku na trzydziestu metrach można stworzyć coś równie funkcjonalnego, tylko trzeba podejść do tematu z głową. Moja pierwsza próba to regał na całą ścianę w salonie, który zjadł przestrzeń i sprawił, że pokój wyglądał jak magazyn książek. Po latach wiem, że kluczem jest wybór mebli, które łączą przechowywanie z codziennym użytkowaniem. Zamiast stawiać osobne półki, postawiłam na kanapę z funkcją spania z wbudowanymi szufladami na książki w podstawie. To pozwoliło mi zachować miejsce na stolik kawowy i nie czuć się jak w bibliotece publicznej.